Wielobój rzutowy polega na wykonywaniu zestawu różnego rodzaju rzutów i pchnięć z różnych pozycji, z miejsca i z rozbiegu. Dobierać możemy sprzęt o określonym ciężarze np. kulę, kamień, klocek, cegłę, odważnik, piłkę lekarską, kij, gałąź itp., a następnie wybieramy różne sposoby ich przemieszczenia, rzucając na odległość lub do celu. Przykład: kamieniem o ciężarze 25 kg wykonujemy pchnięcie z miejsca lewą ręką 3 x, pchnięcie prawą ręką 3 x, pchnięcie z rozbiegu lewą ręką 3 x, pchnięcie prawą ręką 3 x, rzut oburącz przodem w przód 3 x, rzut tyłem przez głowę 3 x. Razem 18 rzutów. Ten zestaw rzutów możemy powtórzyć, zwiększając intensywność i rzucając na dalszą odległość.

Zajęcia wielobojowe możemy wykonywać zarówno indywidualnie, jak i w różnych grupach i zespołach koleżeńskich, w rodzinie, z rodzeństwem, rodzicami itp. Poszczególne ćwiczenia w ramach wielobojów mogą być realizowane w formie współzawodnictwa, z liczeniem kto dalej, kto wyżej, kto szybciej itd., jak również z pomiarem czasu czy odległości, sprawdzając czy się poprawiam, czy doskonalę swą sprawność.

Zakładam, że jednego dnia poświęcę czas trochę na bieganie i skok, innego dnia na bieganie i rzut, innego znowu na skok i rzut. Tych rozwiązań jest bardzo dużo. Dobór ćwiczeń w jednostce ćwiczebnej i czas poświęcony na poszczególne części tej jednostki zależy od wielu czynników, ale właściwie zależy od ciebie. Jednym z warunków powodzenia jest to, abyś tak zaplanował swoje zajęcia, żeby być z nich zadowolony.

Oczywiście jeżeli ćwiczysz nie sam tylko np. z rodzicami, rodzeństwem, kolegami, to dobrze jest wspólnie uzgodnić co będziecie robili i propozycje każdego z współćwiczących powinny być brane pod uwagę.

Idąc dalej, w czasie ćwiczeń można improwizować dobór ćwiczeń tak, jak widzą to współćwiczący. Np. jeden proponuje, abyśmy pobiegali 2 x na 30 m, 2 x na 40 m i 2 x na 60 m, drugi zaś proponuje w dalszej części rzucanie kijami do celu 20 x i rzuty kulką z różnych pozycji 2 x stojąc, 2 x w klęku, 2 x w siadzie, 2 x z podskokiem i 2 x z półobrotu. Obaj ustalają na zakończenie 400 m truchtem i lekkiego biegu, plus ćwiczenia rozluźniające.

Wielkie ciało Sześć-Osiem leżało wyciągnięte po
lewej, koło drzwi śluzy. Jego tułów stanowił czerwono-żółty kolaż,
nabierający na kończynach niebieskawej barwy. Sześć-Osiem nie żył
i stygł.
Po prawej stronie głównego komputera kuliła się jaskrawoczer-
wona i żółta ludzka sylwetka. Pierce wymierzył pistolet w jej stronę,
ale przypomniał sobie, że to Rudolpho Gonsalves – strażnik, którego
Wentz zmusił przemocą do przyprowadzenia go do laboratorium.
Pierce obrócił głowę w prawo i zobaczył jeszcze dwie nieruchome
sylwetki. Jedna leżała bezwładnie na stole laboratoryjnym i nabierała
niebieskiego koloru – był to Cody Zeller. Drugi człowiek leżał na
podłodze. W polu widzenia był czerwony i żółty. Renner żył. Zdołał
wcisnąć się tyłem w miejsce na nogi pod biurkiem. Pierce zauważył
ostro odgraniczoną strefę wyższej temperatury na lewym barku de-
tektywa, a pod nią kształt zacieku – sączącą się z rany krew.
Powiódł wzrokiem w lewo i prawo. Nie zauważył żadnych jaśniej-
szych plam z wyjątkiem żółtych konturów monitorów i lamp pod
sufitem.
Wentz zniknął.
Ale to przecież niemożliwe. Pierce uświadomił sobie, że Wentz
przeszedł do któregoś z bocznych laboratoriów. Może szukał okna,
jakiegoś źródła światła albo miejsca, w którym mógłby się zaczaić.
Pierce dał krok za próg i nagle za gardło schwyciły go dłonie. Zo-
stał pchnięty na ścianę i przy niej przytrzymany.
W polu widzenia noktowizora pojawiło się płomiennoczerwone
czoło i oczy Wentza, wyglądające jak u zjawy. W podbródek Pier-
ce wbiła się ciepła lufa. Continue reading »